Ελμινθίαση

Ελμινθίαση (προσβολή από σκουλήκια): αιτίες, συμπτώματα, διάγνωση και μέθοδοι θεραπείας.

ΩχΑποφασιστικότητα

Οι ελμινθίασες είναι ασθένειες των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών που προκαλούνται από παρασιτικά σκουλήκια (ελμίνθοι).

Αιτίες ελμινθίασης

Αυτή τη στιγμή στη χώρα μας βρίσκονται πάνω από 70 από τα γνωστά 250 έλμινθια που παρασιτούν τον ανθρώπινο οργανισμό. Οι πιο συνηθισμένοι είναι οι στρογγυλοί σκώληκες (στρογγυλοί σκώληκες, pinworms, trichinae whipworms, whipworms), οι ταινίες (ταινίες χοίρων, βοοειδών και νάνων, ευρεία ταινία, εχινόκοκκος) και flukes (συκώτι και γάτες).

Τα ελμίνθια χαρακτηρίζονται από αναπτυξιακά στάδια: αυγά → προνύμφες → σεξουαλικά ώριμες μορφές.

Η μόλυνση με έλμινθους εμφανίζεται συχνότερα μετά την είσοδο των αυγών και/ή των προνυμφών τους στο σώμα. Ανάλογα με τον μηχανισμό μόλυνσης και τις οδούς μετάδοσης, η ελμινθίαση χωρίζεται σε γεωελμινθίαση, βιοελμινθίαση και ελμινθίαση εξ επαφής. Οι γεωέλμινθοι αναπτύσσονται χωρίς ενδιάμεσους ξενιστές, οι βιοελμίνθοι αναπτύσσονται με διαδοχική αλλαγή ενός, δύο ή τριών ξενιστών, οι έλμινθοι επαφής μεταδίδονται μέσω της επαφής.

Οι ταινίες χοιρινού κρέατος, οι ταινίες βοείου κρέατος, οι εχινόκοκκοι και άλλοι τύποι σκουληκιών αναπτύσσονται αλλάζοντας διαδοχικά από έναν, δύο ή τρεις ξενιστές. Ενδιάμεσοι ξενιστές μπορεί να είναι τα ψάρια, τα μαλάκια, τα καρκινοειδή και τα έντομα. Ένα άτομο μολύνεται με αυτά τα έλμινθες τρώγοντας τρόφιμα που δεν έχουν υποστεί πλήρη θερμική επεξεργασία:

• βοδινό κρέας μολυσμένο με προνύμφες ταινίας βοείου κρέατος.
• χοιρινό κρέας μολυσμένο με φινλανδική ταινία χοιρινού κρέατος.
• Ελαφρώς αλατισμένο και ωμό ψάρι με προνύμφες Opisthorchis ή ευρεία ταινία.
• Ακατέργαστο νερό ή λαχανικά και φρούτα επεξεργασμένα με αυτό το νερό.

Οι μαστίγιοι, οι στρογγυλοί σκώληκες, οι αγκυλόστομες και οι νέκτορες αναπτύσσονται χωρίς ενδιάμεσους ξενιστές. Τα αυγά και οι προνυμφικές μορφές αυτών των παρασίτων εισέρχονται στο έδαφος με τα κόπρανα. Εάν δεν τηρούνται οι κανόνες προσωπικής υγιεινής, διεισδύουν στο σώμα ενός νέου ξενιστή.

Μέσω της επαφής - δηλαδή μέσω προσωπικής επαφής ενός υγιούς ατόμου με ένα μολυσμένο άτομο, μέσω της χρήσης κοινών σκευών, ειδών υγιεινής, ρούχων και μέσω εισπνοής σκόνης σε δωμάτιο όπου βρίσκεται μολυσμένο άτομο - μεταδίδεται η εντεροβίαση (παθογόνος παράγοντας - σκουλήκι) και η υμενολεπίαση (παθογόνος - νάνος ταινία). Η αυτομόλυνση εμφανίζεται συχνά με την εντεροβίαση.

Οι ελμίνθοι ενός συγκεκριμένου είδους παρασιτούν σε ορισμένα όργανα και προκαλούν διάφορες ελμινθίαση:

• στο παχύ έντερο - χοιρινό, βοοειδή, νάνος ταινίας, νηματώδεις (αγκυλόστομα, στρογγυλά σκουλήκια, Strongyloides), pinworms, whipworms. Από τον εντερικό αυλό, οι προνύμφες της ταινίας χοιρινού κρέατος μπορούν να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος και να εξαπλωθούν σε όλο το σώμα, εγκαθιστώντας στον λιπώδη ιστό, στα μυϊκά αγγεία, στους θαλάμους των ματιών και στον εγκέφαλο.
• στο ήπαρ και τη χοληφόρο οδό - τρηματώδεις (Opisthorchis, Clonorchis, Fasciola). Οι εχινόκοκκες κύστεις εντοπίζονται κυρίως στο ήπαρ και μετά τη ρήξη τους, οι θυγατρικές κύστεις μπορούν να βρεθούν στο μεσεντέριο, στο περιτοναϊκό στρώμα, στον σπλήνα και σε άλλα όργανα.
• στα αναπνευστικά όργανα - εχινόκοκκοι, κυψελιδόκοκκοι, πνευμονικοί αυχενισμοί που προκαλούν παραγονιμίαση.
• στο νευρικό σύστημα - σχιστοσωμίαση, παραγονιμίαση, εχινοκοκκίαση και κυψελιδική.
• στα όργανα της όρασης - ογκοκέρκωση, λοίαση, περίπλοκες μορφές ταενίασης.
• στο κυκλοφορικό σύστημα - νεκατορίαση, σχιστοσωμίαση, διφυλλοβοθρίαση.
• στο λεμφικό σύστημα - φιλαρίαση, τριχίνωση.
• στο δέρμα και στον υποδόριο ιστό - αγκυλόστομος, ογκοκερκίαση, λοίαση, προνυμφικό στάδιο σχιστοσωμίασης.
• στο σκελετικό σύστημα - εχινόκοκκος.
• στους σκελετικούς μύες - τριχίνωση, κυστικέρκωση μυϊκού ιστού.

Η διάρκεια ζωής των ελμινθών στο σώμα του οριστικού ξενιστή μπορεί να είναι ποικίλη, εξαρτάται από τον τύπο του παρασίτου και κυμαίνεται από αρκετές εβδομάδες (pinworms) έως αρκετά χρόνια (ταινία) και δεκαετίες (Fasciola).

Ταξινόμηση της νόσου

Υπάρχουν δύο τύποι σκουληκιών που παρασιτούν τον άνθρωπο:

• Nemathelminthes – στρογγυλά σκουλήκια, κατηγορίας Nematoda.
• Οι Platyhelminthes είναι flatworms, που περιλαμβάνουν τις τάξεις Cestoidea - ταινίες, Trematoda - τα flukes της τάξης.

Ανάλογα με τις οδούς εξάπλωσης των παρασίτων και τα χαρακτηριστικά της βιολογίας τους, διακρίνονται:

• βιοελμινθίασες;
• γεωελμινθίαση;
• Μολύνσεις από σκουλήκια επαφής.

Συμπτώματα ελμινθίασης

Οι ελμινθοί έχουν διαφορετικές επιδράσεις στο ανθρώπινο σώμα:

• αντιγονικές επιδράσεις όταν αναπτύσσονται τοπικές και γενικές αλλεργικές αντιδράσεις.
• τοξική επίδραση (τα απόβλητα των ελμινθών προκαλούν κακουχία, αδυναμία και δυσπεπτικά συμπτώματα).
• τραυματική επίδραση (κατά τη στερέωση παρασίτων στο εντερικό τοίχωμα, η παροχή αίματος διακόπτεται με νέκρωση και επακόλουθη ατροφία της βλεννογόνου μεμβράνης, οι διαδικασίες απορρόφησης μπορεί να διαταραχθούν, μηχανική συμπίεση των ιστών από έλμινθους).
• δευτερογενής φλεγμονή που προκύπτει από εισβολή βακτηρίων μετά από μετανάστευση προνυμφών ελμινθών.
• Παραβίαση μεταβολικών διεργασιών.
• Η αναιμία εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της κατανάλωσης αίματος από ορισμένους έλμινθους.
• Νευροαντανακλαστικό αποτέλεσμα - ο ερεθισμός των νευρικών απολήξεων από έλμινθους οδηγεί σε βρογχόσπασμο, εντερικές διαταραχές κ.λπ.
• ψυχογενές αποτέλεσμα, που εκδηλώνεται σε νευρωτικές καταστάσεις και διαταραχές ύπνου.
• ανοσοκατασταλτικό αποτέλεσμα.

Οι ελμινθίασες χαρακτηρίζονται από αναπτυξιακά στάδια. Κάθε στάδιο χαρακτηρίζεται από τα δικά του κλινικά συμπτώματα.

Στο οξύ αρχικό στάδιο, οι έλμινθες συνήθως δεν απελευθερώνουν αυγά. το σώμα ευαισθητοποιείται (παραγωγή αντισωμάτων, απελευθέρωση φλεγμονωδών μεσολαβητών, αυξημένη διαπερατότητα του αγγειακού τοιχώματος) και τραυματισμός των οργάνων μέσω των οποίων μεταναστεύουν οι προνύμφες. Τα κλινικά συμπτώματα μπορεί να απουσιάζουν, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις η νόσος μπορεί να εμφανιστεί με έντονες κλινικές εκδηλώσεις. Το οξύ στάδιο διαρκεί 1 έως 4 μήνες, μερικές φορές 8 έως 10 μήνες ή περισσότερο.

Παράπονα ασθενών στο οξύ στάδιο:

• αυξημένη θερμοκρασία από αρκετές ημέρες έως δύο μήνες (ήπιος πυρετός ή πάνω από 38 ° C, που συνοδεύεται από ρίγη, σοβαρή αδυναμία και εφίδρωση).
• φαγούρα, επαναλαμβανόμενα δερματικά εξανθήματα.
• Τοπικό ή γενικευμένο οίδημα.
• Διεύρυνση των περιφερειακών λεμφαδένων.
• πόνος στους μύες και τις αρθρώσεις.
• Βήχας, κρίσεις άσθματος, πόνος στο στήθος, επίμονα καταρροϊκά συμπτώματα, βρογχίτιδα, τραχειίτιδα, συμπτώματα προσομοίωσης πνευμονίας, ασθματικό σύνδρομο, αιμόπτυση.
• Κοιλιακό άλγος, ναυτία, έμετος, διαταραχές κοπράνων.

Στο τέλος αυτού του σταδίου της ελμινθικής λοίμωξης, τα οξέα αλλεργικά φαινόμενα σταδιακά υποχωρούν και η κλινική του χρόνιου σταδίου δεν έχει ακόμη προλάβει να αναπτυχθεί.

Το οξύ στάδιο γίνεται υποξεία καθώς οι «νεαροί» έλμινθοι σταδιακά ωριμάζουν. Έπειτα έρχεται το χρόνιο στάδιο, το οποίο αντιστοιχεί στην ανάπτυξη παρασίτων σε σεξουαλικά ώριμα άτομα. Η κλινική εικόνα αναπτύσσεται με φόντο την τοξική επίδραση των αποβλήτων ελμινθών, την τραυματική επίδραση των ελμίνθων στα όργανα (αγκυλόστομος, τριχουρίαση κ.λπ.), μηχανικές επιδράσεις (η εχινόκοκκος κύστη αναπτύσσεται στο ήπαρ, συμπιέζει τα γειτονικά όργανα, κυστικέρηδες - στον εγκέφαλο), μια δευτερογενής φλεγμονώδης διαταραχή μεταβολισμού (διαταραχή του μεταβολισμού) ή αβιταμίνωση), λειτουργικές διαταραχές του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου, δευτερογενείς ανοσοανεπάρκειες κ.λπ.

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από τα όργανα στα οποία παρασιτούν οι έλμινθοι, καθώς και από το μέγεθος και την ποσότητα τους.

Για Εντερική ελμινθίαση Χαρακτηριστικά είναι τα ακόλουθα σύνδρομα:

• δυσπεπτικό (στομαχική δυσφορία, αίσθημα πληρότητας μετά το φαγητό, πρώιμος κορεσμός, μετεωρισμός, ναυτία).
• επώδυνος; επώδυνη
• ασθενονευρωτικό (αίσθημα υπερβολικής κόπωσης, αυξημένη νευρική διεγερσιμότητα και ευερεθιστότητα).

Η εντεροβίαση χαρακτηρίζεται από νυχτερινό περιπρωκτικό κνησμό. Οι μαζικές προσβολές από ασκαρίδες μπορεί να οδηγήσουν σε εντερική απόφραξη, παγκρεατίτιδα και αποφρακτικό ίκτερο.

κεστοδοσίες του εντέρου (Taeniarinhoz, Diphyllobothriasis, Hymenolepiasis, Taeniasis και άλλα) είναι ασυμπτωματικά ή έχουν μικρό αριθμό συμπτωμάτων (με συμπτώματα δυσπεψίας, πόνου, αναιμίας).

Ηπατικοί τρηματώδεις (Fascioliasis, Opisthorchiasis, Clonorchiasis) Αιτία:

• χρόνια παγκρεατίτιδα?
• Ηπατίτιδα;
• χολοκυστοχολαγγειίτιδα;
• νευρολογικές διαταραχές.

Νόσος αγκυλόστομα που εκδηλώνεται με ασθενοφυτικό σύνδρομο (αδυναμία, κόπωση, ωχρότητα του δέρματος) λόγω ανάπτυξης σιδηροπενικής αναιμίας.

Η φιλαρίαση χαρακτηρίζεται από αλλεργικό σύνδρομο ποικίλης βαρύτητας και τοπικής λεμφαδενίτιδας.

Ουρογεννητική σχιστοσωμίαση που εκδηλώνεται με την εμφάνιση αίματος στο τέλος της ούρησης, συχνή επιθυμία για ούρηση και πόνο κατά την ούρηση.

Κυψελοειδής, κυστικέρκωση, εχινόκοκκωση μπορεί να παραμείνει ασυμπτωματική για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε μεταγενέστερο στάδιο, η εξόγκωση ή η ρήξη κύστεων που περιέχουν παράσιτα οδηγεί σε αναφυλακτικό σοκ, περιτονίτιδα, πλευρίτιδα και άλλες σοβαρές συνέπειες.

Σε ασθένειες που προκαλούνται από παρασιτισμό μεταναστευτικών προνυμφών Ζωοελμινθοίόταν ένα άτομο δεν είναι ο φυσικός ξενιστής, διάκριση μεταξύ δερματικών και σπλαχνικών μορφών. Η δερματική μορφή προκαλείται από τη διείσδυση ορισμένων ζωικών ελμίνθων κάτω από το ανθρώπινο δέρμα: σχιστοσωματίδες υδρόβιων πτηνών (τρεματώδεις), αγκυλόστομα σκύλων και γατών, στρογγυλοί (νηματώδεις). Όταν ένα άτομο έρχεται σε επαφή με τη γη ή το νερό, οι προνύμφες των ελμινθών διεισδύουν στο δέρμα. Υπάρχει αίσθημα καύσου, μυρμηκίασης ή κνησμού στο σημείο διείσδυσης του ελμινθίου. Μπορεί να εμφανιστεί βραχυπρόθεσμος πυρετός και σημεία γενικής κακουχίας. Η ανάρρωση γίνεται μετά από 1-2 εβδομάδες (λιγότερο συχνά 5-6 εβδομάδες).

Η σπλαχνική μορφή προκύπτει από την κατάποση αυγών σκουληκιών με νερό και τροφή. Στην αρχή της νόσου, μπορεί να αισθανθείτε αδιαθεσία και να εμφανίσετε αλλεργικό εξάνθημα (δερματικό εξάνθημα). Στο ανθρώπινο έντερο, οι προνύμφες εκκολάπτονται από τα αυγά των σκουληκιών, διεισδύουν μέσω του εντερικού τοιχώματος στο αίμα, φτάνουν στα εσωτερικά όργανα, όπου μεγαλώνουν και φτάνουν σε διάμετρο 5-10 cm, συμπιέζοντας τους ιστούς και διαταράσσοντας τη λειτουργία των οργάνων. Όταν οι προνύμφες της ταινίας (κυστικέρκοι, τσενούρα) εντοπίζονται στις μεμβράνες και την ουσία του εγκεφάλου, παρατηρούνται πονοκέφαλοι, σημεία εγκεφαλικής υπέρτασης, πάρεση και παράλυση, επιληπτικοί σπασμοί. Οι προνύμφες μπορούν επίσης να εντοπιστούν στο νωτιαίο μυελό, στο βολβό του ματιού, στις ορώδεις μεμβράνες, στον ενδομυϊκό συνδετικό ιστό κ.λπ.

Το αποτέλεσμα της ελμινθίασης μπορεί να είναι η πλήρης ανάρρωση με την εξάλειψη των ελμινθών ή την ανάπτυξη μη αναστρέψιμων αλλαγών στο σώμα του ξενιστή.

Διάγνωση ελμινθίασης

Η διάγνωση της ελμινθίασης γίνεται με βάση έναν συνδυασμό παραπόνων, πληροφοριών από τον ασθενή για την πορεία της νόσου, δεδομένων από εργαστηριακές και ενόργανες μεθόδους εξέτασης.

Στην οξεία φάση μιας ελμινθικής λοίμωξης, εμφανίζεται μια αντίδραση αίματος στην παρουσία ελμίνθου στο σώμα, επομένως συνιστώνται οι ακόλουθες μελέτες:

• κλινική εξέταση αίματος: γενική ανάλυση, λευκοφόρμουλα, ESR (με μικροσκόπηση επιχρίσματος αίματος για παθολογικές αλλαγές).
• βιοχημική εξέταση αίματος:
• ολική πρωτεΐνη, λευκωματίνη, κλάσματα πρωτεΐνης. 
• Εκτίμηση δεικτών νεφρικής λειτουργίας (ουρία, κρεατινίνη, σπειραματική διήθηση).
• Εκτίμηση δεικτών ηπατικής λειτουργίας (χολερυθρίνη, ALT, AST, αλκαλική φωσφατάση).
• άλφα αμυλάση πάγκρεας;
• Εκτίμηση μεταβολισμού υδατανθράκων: γλυκόζη (στο αίμα), δοκιμή ανοχής γλυκόζης με προσδιορισμό της γλυκόζης στο φλεβικό αίμα με άδειο στομάχι και μετά από άσκηση μετά από 2 ώρες.

Τα ακόλουθα βιολογικά υλικά μπορούν να εξεταστούν για την παρουσία ελμινθών: κόπρανα, αίμα, ούρα, περιεχόμενο δωδεκαδακτύλου, χολή, πτύελα, μυϊκός ιστός, βλέννα του ορθού και του πρωκτού.

Δεδομένου ότι οι έλμινθες δεν απεκκρίνονται με κόπρανα σε κανένα στάδιο της ανάπτυξής τους, συνιστάται η δωρεά κοπράνων τρεις φορές - κάθε 3-4 ημέρες.

• Ανάλυση περιττωμάτων για αυγά σκουληκιών.
• Δοκιμή για εντεροβίαση (αυγά σκουληκιών), μπατονέτα.
• Μικροσκοπική εξέταση κοπράνων για την ανίχνευση αυγών του παθογόνου της εντεροβίασης Enterobius vermicularis (pinworms).
• Δοκιμή για εντεροβίαση (αυγά σκουληκιών), σπάτουλα.
• Η ανάλυση είναι απαραίτητη εάν υπάρχει υποψία μόλυνσης από σκώληκα, καθώς και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας και την καταχώριση ιατρικού φακέλου.
• Αναλύσεις για το νηπιαγωγείο και το σχολείο.

Το πρόγραμμα εξέτασης του παιδιού θα πρέπει να ολοκληρωθεί πριν μπει στο νηπιαγωγείο ή στο σχολείο. Τα αποτελέσματα αυτών των μελετών απαιτούνται για τη λήψη ιατρικού πιστοποιητικού σύμφωνα με το έντυπο 026U εγκεκριμένο από το Υπουργείο Υγείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Διεξαγωγή ανοσολογικών μελετών - προσδιορισμός ειδικών αντισωμάτων κατά των ελμινθών:

• Αντισώματα κατά IgG στρογγυλών σκουληκιών.
• αντι-εχινόκοκκο IgG;
• Αντισώματα IgG έναντι αντιγόνων Toxocar.
• Anti-Opisthorchis felineus IgG (αντισώματα της κατηγορίας IgG κατά των αντιγόνων γάτας).
• Αντισώματα IgG κατά των αντιγόνων Trichinella.
• Αντισώματα κατά του παθογόνου της ανισακίασης (νηματώδεις του γένους Anisakis), IgG;
• Αντισώματα κατά του παθογόνου της κλονορχίασης, IgG.
• Αντισώματα κατά του Strongyloides stercoralis, του αιτιολογικού παράγοντα της ισχυροειδίασης, IgG.

Ένα τεστ για την ανίχνευση αντισωμάτων IgG έναντι του αιτιολογικού παράγοντα της στρεγγυλοειδίασης χρησιμοποιείται για την πρώιμη ορολογική διάγνωση της στρογγυλοειδίασης σε περιπτώσεις κλινικής υποψίας (ηωσινοφιλία, ερπετικές δερματικές αλλοιώσεις, πνευμονικά ή γαστρεντερικά συμπτώματα) αυτής της νόσου.

Σε δύσκολες περιπτώσεις, μπορεί να συνιστώνται οι ακόλουθες μελέτες:

• απλή ακτινογραφία των οργάνων του θώρακα.
• ολοκληρωμένη υπερηχογραφική εξέταση των κοιλιακών οργάνων (ήπαρ, χοληδόχος κύστη, πάγκρεας, σπλήνας).
• Αξονική τομογραφία κοιλιακής κοιλότητας και οπισθοπεριτοναίου.
• αξονική τομογραφία θώρακα και μεσοθωρακίου.
• Αξονική τομογραφία εγκεφάλου και κρανίου.

Με ποιους γιατρούς πρέπει να απευθυνθώ;

Εάν υποπτεύεστε ελμινθίαση, θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν θεραπευτή ή οικογενειακό γιατρό και να πάτε το παιδί σας σε παιδίατρο.

Εάν υπάρχουν ενδείξεις για χειρουργική θεραπεία, ο ασθενής παραπέμπεται σε χειρουργό.

Θεραπεία της ελμινθίασης

Τα περισσότερα άτομα με ελμινθικές λοιμώξεις δεν χρειάζονται νοσηλεία. Στο νοσοκομείο νοσηλεύονται ασθενείς με ελμινθίαση ιστών, ανεξαρτήτως βαρύτητας, καθώς και ασθενείς με σοβαρή και επιπλεγμένη νόσο.

Η θεραπεία πραγματοποιείται με ανθελμινθικά. Η συχνότητα χορήγησης και η δοσολογία του φαρμάκου εξαρτάται από την ηλικία και το σωματικό βάρος του ασθενούς και καθορίζεται από τον γιατρό.

Μπορεί να ενδείκνυται απευαισθητοποίηση, θεραπεία αποτοξίνωσης και βιταμινοθεραπεία. Για τη μείωση της θερμοκρασίας συνταγογραφούνται μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, με αλλεργική αντίδραση και κνησμό - αντιισταμινικά, με έντονο οίδημα - διουρητικά. Σε σοβαρές περιπτώσεις, απαιτούνται ορμονικά φάρμακα.

Η παρουσία ελμινθών σε όργανα και ιστούς μπορεί να αποτελεί ένδειξη για χειρουργική θεραπεία.

Επιπλοκές

• Βρογχικό άσθμα.
• Πνευμονία.
• Καρκίνος του παχέος εντέρου.
• Κίρρωση.
• Πυλαία υπέρταση.
• Γαστρεντερική αιμορραγία.
• Ασκίτης.
• Ηπατίτιδα.
• Ηπατικό απόστημα.
• Περιτονίτιδα.
• Αλλεργική μυοκαρδίτιδα.
• Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα.
• Χρόνια σπειραματονεφρίτιδα.
• Χρόνια νεφρική νόσο.
• Διαταραχές αιμόστασης.
• Απώλεια όρασης.

Πρόληψη της ελμινθίασης

Τα προληπτικά μέτρα για την πρόληψη της μόλυνσης από ελμίνθους περιλαμβάνουν:

• Συμμόρφωση με τους κανόνες προσωπικής υγιεινής (χρήση μίας πετσέτας, είδη προσωπικής υγιεινής και άλλα αξεσουάρ για καθημερινή χρήση).
• Χρησιμοποιείτε μόνο υψηλής ποιότητας νερό στην καθημερινή ζωή.
• τακτικός εμβολιασμός και αποπαρασίτωση κατοικίδιων ζώων.
• Πλένετε καλά τα λαχανικά, τα φρούτα και τα μούρα πριν από την κατανάλωση.
• επαρκή θερμική επεξεργασία του κρέατος και των προϊόντων ψαριών.

Με τακτική επαφή με κατοικίδια, παιδιά σε ομάδες παιδιών, επαφή με τη γη, χόμπι όπως ψάρεμα ή κυνήγι, συχνά ταξίδια σε εξωτικές χώρες, η πρόληψη μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση φαρμάκων. Η φαρμακευτική προφύλαξη πρέπει να λαμβάνεται από όλη την οικογένεια δύο φορές το χρόνο (π.χ. την άνοιξη και το φθινόπωρο).

ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ!

Οι πληροφορίες σε αυτήν την ενότητα δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αυτοδιάγνωση ή αυτοθεραπεία. Σε περίπτωση πόνου ή άλλης επιδείνωσης της νόσου, οι διαγνωστικές εξετάσεις πρέπει να συνταγογραφούνται μόνο από τον θεράποντα ιατρό. Για να κάνετε μια διάγνωση και να συνταγογραφήσετε σωστά τη θεραπεία, θα πρέπει να συμβουλευτείτε το γιατρό σας.